Kovačević Vasilije-Čile

Biografija

Rođen je u porodici Petra Kovačevića. Nakon završetka osnovne škole završio je šest razreda gimnazije u Nikšiću. Školu je morao napuštiti zbog incidenta sa profesorima zbog čega je isključen bez prava upisa na prostoru Jugoslavije. Zapošljava se u Beogradu kao namještenik u preduzeću ,,Traverza” 1931. godine. Član KPJ je od 19334. godine. U ,,Traverzi“ ostaje do 1934. godine kada odlazi na odsluženje vojnog. Vojni rok služi u Banjaluku nakon čega je 14. decembra uhapšen zbog djelovanja među vojskom šireći marksističke ideje. U zatvoru ostaje od 1934 do 10. februara 1936. godine kada je oslobođen u nedostatku dokaza. Dolazi u Beograd i zapošljava se u list ,,Politika” Ponovo je uhapšen 1. marta 1937. a oslobođen 1. decembra iste godine zbog nedostatka dokaza. Sa bratom Mirkom bio je Član radničkog sportskog kluba “Radnički” iz Beograda. Kao ilegalac od 1939. do 1941. bio je povezan sa Mustafom Golubićem. Rat ga je zatekao u Beogradu kada biciklom bježi preko Čačka, Kosova i Čakora u Crnu Goru. Učesnik je 13-julskog ustanka, a ranjen je u borbama na Vilusima u jesen 1941. i kod Crkvica iznad Risna u decembru iste godine. Početkom 1942. je komesar Ljubomirskog partizanskog bataljona, a zatim komesar 1, 2, 3. udarnog Hercegovačkog bataljona. Povlačenjem partizanza za Bosnu nalazio se u Grahovu kao ilegalac. Decembra 1942. sa grupom boraca u maršu od 21 dana, prelazi put od Crne Gore preko Hercegovine i Dalmacije do Livna đe stiže u Vrhovni štab i referiše o situaciji u Hercegovini i Crnoj Gori. Određen je za delegata 1. kongresa USAOJ, održanog decembra 1942 kao predstavnik omladine Crne Gore. Januara 1943. stiže u Hercegovinu, a zatim po zadatku u Zapadnu Bosnu prelazeći po treći put staze kojim je već išao. Tako je stigao do Biokova đe saznaje za IV neprijateljsku ofanzivu. Dalje ga put nosi prema Hercegovini i Crnoj Gori. Učestvuje u bici na Javorku kod Nikšića 1. maja 1943. u kojoj su snage 2. i 3. divizije porazile jaku neprijateljsku grupaciju. Poslije toga, Vrhovni štab ga određuje za kontraobavještajnog oficira 1. prolterske divizije. Od jula 1943. do marta 1944. nalazi se u OZNI pri Vrhovnom štabu. Početkom marta 1944. kreće se sa grupom rukovodilaca za Glavni štab Srbije. Od dolaska u Srbiju do 1945. radi u OZNU za Srbiju i bilježi velike uspjehe. Na rad za OZNU Jugoslavije prelazi 1945. godine đe ostaje do juna 1946.godine. Tada je imenovan za šefa jugoslovenske komisije za ratne zločince u Austriji i američkoj zoni u Njemačkoj, akreditovan kod Kontrolnog vojnog savjeta za Austriju i Njemačku. Na toj dužnosti ostaje do 1948. godine. Novembra 1948. vraća se u Beograd i u UDBI vrši funkcije od šefa odsijeka do zamjenika načelnika jedne od uprava. Obnavlja rad sportskog društva “Radnički”, a 1952. je premješten u Ministarstvo za inostrane poslove, a zatim za savjetnika jugoslovenske ambasade u Kanadi. Od 1957. do 1960 je načelnik Četvrtog odjeljenja u Sekretarijatu za inostrane poslove. Te godine postaje opunomoćeni ministar i generalni konzul SFRJ u San Francisku u Kaliforniji, na kojoj dužnosti je umro 15. decembra 1961. Šest dana kasnije je sahranjen u Beogradu. Nosilac je Partizanske spomenice i više visokih odlikovanja.