Burić Stanko

Biografija

Rođen je porodici Jovana Burića. Živio je i radio u Metohiji i kao maturant rukovodio skojevskom organizacijom u Peć i Vitomirici. Uoči rata, upisao se na Mašinski fakultet beogradskog Univerziteta. Bio je odličan đak i student i vrlo uticajan i poštovan u svojoj sredini.

Rano se opredijelio za revolucionarni radnički pokret u kome se istakao još kao srednjoškolac u Pećkoj gimnaziju. U KPJ je primljen 1940. i iste godine uhapšen i zatvoren u Glavnjači i na Adi Ciganliji, odakle je prebačen u zatvor u Požarevcu. U požarevačkom zatvoru, bio je organizator zatvorskog života, među političkim uhapšenicima držao je predavanja, obavljao konsultacije, organizovao štrajk glađu i slično. Zbog takvog djelovanja, zajedno sa još nekoliko drugova iz Peći, koji su sa njim boravili u zatvoru, sproveden je u Sud za zaštitu države u Beogradu, ali su u nedostatku dokaza pušteni na slobodu.

Nakon toga, vratili su se na Mašinski fakultet, gdje je Burić održao vatreni komunistički govor. Sa revolucionarnim pokretom u Peći, održavao je kontakte, te je bio izabran za člana Oblasnog komiteta SKOJ-a za Kosovo i Metohiju. Po dolasku u Crnu Goru sa bratom Radosavom, učestvuje u pripremama za Trinaestojulski ustanak, te biva učesnik u borbama na Veljem Brdu i u borbi za oslobođenje Danilovgrada. Ističe se u jedinicama odreda “Bijeli Pavle”, pa je u prvoj polovini 1942. jednom prilikom bio i ranjen. Povlačenjem partizanskih snaga ka tromeđi Crne Gore, Bosne i Hercegovine, krajem maja 1942. godine, vraćen je na okupiranu teritoriju kao član OK KPJ Podgorica. Od maja 1942. djelovao je na terenu danilovgradskog sreza, pretežno na teritoriji Martinića, Jelenka i Petrušinovića. Oktobra 1942. godine, iz Bosne u Crnu Goru, stigao je Blažo Jovanović sa zadatkom da nastavi put u Albaniju, i pruži podršku Komunističkoj partiji te zemlje i njenoj narodnooslobodilačkoj borbi. Dolazak Blaža Jovanovića, bio je od značaja za pripadnike NOP-a u Crnoj Gori jer je upoznao članstvo sa stanjem NOP-a i uspjesima brigade NOVJ-a u zapadnim krajevima zemlje. Stanko Burić, zajedno sa Vojislavom Lakičevićem (jedan od boraca koji su iz Bosne stigli sa Blažom Jovanovićem) u novembru 1942. upućen je kao instruktor na Kosovo i Metohiju. Na Kosovo i Metohiju, Burić je došao preko partijskih organizacija u beranskom i andrijevičkom srezu. U andrijevičkom srezu zadržali su se nekoliko dana, dok im je partijska organizacija pripremila legitimacije, albansku odjeću i drugo. U Velici je, u isto vrijeme održao veliku političku konferenciju, gdje je seljane upoznao sa stanjem u KP Jugoslavije. Po dolasku na Kosovo i Metohiju, ispoljio je veliki entuzijazam i u decembru 1942. prisustvovao je proširenom sastanku oblasnog komiteta KPJ za Kosovo i Metohiju. Na skupu su upoznali prisutne sa direktivama CK KPJ i Vrhovnog šaba i ukazali na to da uspjeh oružane borbe na Kosovu i Metohiji zavisi od pokretanja albanskih masa u toj borbi.

Izabran je za sekretara oblasnog komiteta SKOJ-a i člana oblasnog komiteta KPJ za Kosovo i Metohiju, ali je na tim dužnostima ostao svega nekoliko mjeseci. Prilikom odlaska na jedan partijski sastanak u Vrelima kod Prištine, naišao je na fašističku zasjedu.

Prihvatio je borbu sa svojim drugom ali je u tom okršaju poginuo. Neustrašivo se borio čitavu noć, a kada se njegov puškomitraljez više nije čuo, neprijatelj nije smio prići nego su to uradili tek u svanuće. Ležao je mrtav, okružen sa nekoliko neprijateljskih vojnika koji su u okršaju sa njim stradali.