Bojović Danilo

Biografija

Rođen je u porodici Dimitrija Bojovića, učesnika oslobodilačkih ratova, koji je važio za jednog od najbistrijih ljudi svog kraja. Rano je ostao bez majke Vidosava, pa je otac sam podizao svoje četvoro đece. Od rane mladosti pokazao se kao strog prema sebi i odgovoran prema porodici, učenju i svim obavezama. Osnovnu školu završio je u Župi Nikšićkoj. Gimnaziju i veliku mature završio je u Nikšiću. Iako je rano bio odvojen od porodice zbog školovanja, isticao se skromnošću i pažnjom prema slabijim i nemoćnim. Hranu i pomoć koju je dobijao od oca sa sela dijelio je sa siromašnim učenicima, jer je teško podnosio da drugi gladjuju. Uvijek je bio na strain onih koji su se zalagali za pravedean odnos prema đacima. Suprostavljao se pojedinim profesorima koji su izražavali naklonost prema imućnijim i ljepše obučenim đacima. Važio je za dobrog, druželjubivog i pravičnog đaka, koji je sticao simpatije svoje okoline. Postao je jedan od najzapaženijih omladinaca svog kraja. Nakon gimnazijue upisao je Pravni fakultet u Beogradu. Tokom studiranja radio je razne poslove. Jedno vrijeme je raznosio mlijeko po kućama, a zatim je radio u studentskoj menzi kao kelner. Na studijama se priključio revolucionarnom omladinskom pokretu. Od 1934. član je SKOJ-a, a od 1937. KPJ. Vrlo brzo je postao član Studentskog pravničkog društva i pravne zaštite. U jesen 1938. biran je za člana akcionog odbora stručnih studentskih udruženja, poznatih kao kordinirajućih organa studentskog pokreta. Isticao se u grupi borbenih komunista sa beogradskog univerziteta. Sve zadatke izvršavao je disciplinovano i odgovorno. Redovno se javljao kao dobrovoljac za dežurstvo na Univerzitetu, sjedio je na ulazu u menzi i izdavao bonove za hranu. Zbog učešća u demonstracijama i zbog razbijanja ljotićeskih zborova nekoliko puta je hapšen i zatvaran. Od 1939. je bio sekretar partijske ćelije na Pravnom fakultetu. Tokom dolaska na raspuste u rodni kraj, aktivno je politički radio sa omladinom. Naročito je bio aktivan na omladinskim skupovima na planini Lukavici đe se okupljala omladina iz nikšićkog, šavničkog, podgoričkog i danilovgradskog sreza. Istovremeno je pružao pomoć partijskoj organizaciji u svom kraju doprinoseći njenom omasovljavanju. Poslije Aprilskog rata, vratio se u rodno mjesto-

Uoči ustanka je bio sekretar partijske ćelije i aktivno je radio na pripremi ustanka. Jedan je od istaknutih organizatora 13-julskog ustanka 1941. u Nikšiću. Bio je prvi komandant Župskog ustaničkog bataljona. Pod njegovim rukovodstvom i planom razoružana je žandarmerijska stanica u Nikšićkoj Župi. Nakon povlačenja ustanika, objašnjavao je razloge, okupljao narod i radio na raskrinkavanju saradnika okupatora. Na partijskoj konferenciji za nikšićki okrug, održanoj 15. oktobra 1941. u Dubravi kod Gornjeg Polja, biran je za člana Okružnog komiteta za Nikšić. U cilju partijske organizacije i zadataka u tom period boravio je u Pivi, Goliji, Banjanima, Pješivcima i drugim mjestima. Na ovoj dužnosti ostao je do smrti. U januaru 1942. prilikom konstituisanja Sreskog Narodnooslobodilačkog odbora Nikšić bio je njegov sekretar. Početkom marta 1942. komandant nikšićkog partizanskog odreda Sava Kovačević povjerava mu posebne zadatke – da hitno održi savjetovanje političkog i komandnog kadra i pouzdanih komunista u bataljonu u cilju suprostavljanja saradnicima i pomagačima okupatora i protivnicima revolucije. Radio je na formiranju novih partizanskih jedinica, osnivanju organa revolucionarne vlasti. Kada je došlo do povlačenja partizaniskih snaga za istočnu Bosnu u junu 1942. ostao je na ilegalnom radu na terenu. Vodio je upornu borbu protiv četnika i drugih protivnika revolucije. Kako se pročuo svojim aktivnostima, krajem februara 1943. formirana je posebno obučena jedinica, sastavljena od žandarma, špijuna i četnika u cilju organizovana potjere za njim i grupom komunističkih ilegalaca koji su se nalazili u jednoj kolibi na planini Konjsko. Koliba je okpoljena, a partizani su pružili ogorčen otpoir. Uspio je da iskoči iz kolibe i ručnim bombama probije četnički obruč, prihvatajući neravnopravnu borbu. Kako je bilo otežano kretanje usljed sniježnih nameta poginu je herojskom smrću 3. marta 1943. Četnici su njegovo tijelo dovezli u centar Nikšićke Župe u Miolje Polje i bačili ga u jednu štalu. Sahranio ga je otac sa najbližom rodbinom u njegovom rodnom selu, jer ostalom stanovništvu nije bilo dozvoljeno da učestvuje u sahrani. Narod iz Župe je krijući obilazio njegov grob, na njemu stavljao cvijeće i zaklinjao se da će nastaviti borbu do pobjede.